Veel helpers, adviseurs, coaches willen echt graag helpen. Ze voeden de medewerkers met trainingen en coach-gesprekken. Ze voeden de leiding met inspiratie-sessies, met slimme adviezen en doorwrochte aanpakken die hun nut eerder bewezen hebben. En toch. Is het feit dat er voeding van buitenaf nodig is niet een signaal? Hoe vrij zijn medewerkers om zelf hun voeding te zoeken? Hoe bizar dat anderen het luisterende oor moeten bieden dat men intern niet vindt? Wat gebeurt er met de enorme opgebouwde kennis als externen trainingen geven over zaken die het werk betreffen?
Wat mij betreft is echt helpen een ‘helpen in het voorbijgaan’ (citaat van Bert Hellinger); op het moment dat een team, de leiding, de medewerkers afhankelijk worden (hulp-behoevend zijn geworden!) heb je je zelf te groot gemaakt en de anderen te klein gemaakt/gehouden. Voor jou fijn, want je krijgt een berg erkenning, voor de ander fijn, want die kan de eigen verantwoordelijkheid (en wellicht schuld voor mislukken) buiten zichzelf leggen, maar uiteindelijk niet helpend om de organisatie, de onderlinge samenwerking fundamenteel te veranderen. Ja, soms is even een prikkeling van buiten nodig, en tegelijk is het goed om te kijken hoe je kunt voorkomen dat je bij elk probleem, elke verandering weer niets geleerd lijkt te hebben en weer opnieuw hulp nodig hebt.